Dit is een serie die gaat over al mijn computerervaring in mijn leven, hoe ik tot Linux gekomen ben en waarom ik er niet meer van weg wil.
Na klaar te zijn met Prince of Persia en het helaas nooit uitgespeeld te hebben, wat een terugkerend thema is met mij en computerspellen, leerde ik dat de computer nog meer input accepteerde dan alleen links, rechts en springen. In deze tijd keek ik, samen met al mijn leeftijdsgenoten, naar Dragonball Z. Voor een jongen die toen in de bovenbouw van de basisschool zat, was dit het pinakel van zijn bestaan en ik rende dan ook elke dag na school terug naar huis "...for another exiting episode of DRAGONBALL Z!!!"
Van J.J. Abrams wordt er gezegd dat hij de jeugd van vele kinderen heeft verruïneerd, omdat de finale van de televisieserie Lost een zeer anticlimactisch einde zou hebben gehad. Zo hebben in mijn jeugd de makers van de Amerikaanse versie van Dragonball Z dat proberen te doen met de mijne.
Ik ben beginnen te kijken terwijl de Saiyan Saga al begonnen was, Raditz was volgens mij net verslagen. Dit waren hele goede afleveringen, waar gevleugelde uitspraken als "... it's over 9000!?!?!" vandaan kwamen en ze bleven dit te zijn tot aan de Frieza saga. Hier begon de kwaliteit helaas hard achteruit te hollen. Ongeveer heel deze saga bestond uit Goku en Frieza die elkaar aan het aanstaren waren, of Goku die tijd aan het rekken was tot hij zijn aanval op had geladen. Omdat ik toch liever wat anders deed dan daarnaar te kijken ben ik maar wat anders gaan doen.
Toch bleef dit aan me knagen en op een dag heb het heft in eigen hand genomen en ik rende naar boven naar mijn zusje haar kamer. Tegen die tijd hadden we thuis twee computers. De nieuwste en beste stond bij mijn vader op de kamer (uiteraard) en de oude stond bij mijn zusje op de kamer waar we op mochten spelen/werken. Tegen deze tijd startte al wel automatisch een grafische omgeving op en dit was Windows 3.11. Aan deze computer ben ik begonnen aan het herschrijven van de Saiyan tot aan de Frieza saga. Het was op zo'n heerlijk ouderwets toetsenbord dat nog meer lawaai maakte dan een tijpmachine en waar je nog flink moeite moest doen (zeker als kind) om de toetsen in te drukken. Het drama dat hieruit voortkwam is dat ik daardoor nooit stiekem op mijn zusje haar kamer kon zitten om te schrijven. Het moest stiekem gebeuren omdat het mijn zusje haar kamer was, als ze merkte dat ik daar zat en het zinde haar niet dan mag ik gaan vliegen, het was immers mijn zusje haar kamer. Ik denk dat ik door deze ervaring de voorkeur ben gaan geven aan chicklet toetsenborden van laptops die nagenoeg geruisloos zijn. Maar in ieder geval; hier ben ik dus in Word begonnen met schrijven aan mijn eerste teksten. Ik zeg begonnen omdat er door bovengenoemde reden nooit veel van gekomen is.
Na klaar te zijn met Prince of Persia en het helaas nooit uitgespeeld te hebben, wat een terugkerend thema is met mij en computerspellen, leerde ik dat de computer nog meer input accepteerde dan alleen links, rechts en springen. In deze tijd keek ik, samen met al mijn leeftijdsgenoten, naar Dragonball Z. Voor een jongen die toen in de bovenbouw van de basisschool zat, was dit het pinakel van zijn bestaan en ik rende dan ook elke dag na school terug naar huis "...for another exiting episode of DRAGONBALL Z!!!"
Ik ben beginnen te kijken terwijl de Saiyan Saga al begonnen was, Raditz was volgens mij net verslagen. Dit waren hele goede afleveringen, waar gevleugelde uitspraken als "... it's over 9000!?!?!" vandaan kwamen en ze bleven dit te zijn tot aan de Frieza saga. Hier begon de kwaliteit helaas hard achteruit te hollen. Ongeveer heel deze saga bestond uit Goku en Frieza die elkaar aan het aanstaren waren, of Goku die tijd aan het rekken was tot hij zijn aanval op had geladen. Omdat ik toch liever wat anders deed dan daarnaar te kijken ben ik maar wat anders gaan doen.
Toch bleef dit aan me knagen en op een dag heb het heft in eigen hand genomen en ik rende naar boven naar mijn zusje haar kamer. Tegen die tijd hadden we thuis twee computers. De nieuwste en beste stond bij mijn vader op de kamer (uiteraard) en de oude stond bij mijn zusje op de kamer waar we op mochten spelen/werken. Tegen deze tijd startte al wel automatisch een grafische omgeving op en dit was Windows 3.11. Aan deze computer ben ik begonnen aan het herschrijven van de Saiyan tot aan de Frieza saga. Het was op zo'n heerlijk ouderwets toetsenbord dat nog meer lawaai maakte dan een tijpmachine en waar je nog flink moeite moest doen (zeker als kind) om de toetsen in te drukken. Het drama dat hieruit voortkwam is dat ik daardoor nooit stiekem op mijn zusje haar kamer kon zitten om te schrijven. Het moest stiekem gebeuren omdat het mijn zusje haar kamer was, als ze merkte dat ik daar zat en het zinde haar niet dan mag ik gaan vliegen, het was immers mijn zusje haar kamer. Ik denk dat ik door deze ervaring de voorkeur ben gaan geven aan chicklet toetsenborden van laptops die nagenoeg geruisloos zijn. Maar in ieder geval; hier ben ik dus in Word begonnen met schrijven aan mijn eerste teksten. Ik zeg begonnen omdat er door bovengenoemde reden nooit veel van gekomen is.
Reacties
Een reactie posten