Hoop en wanhoop


Sinds het begin van dit jaar volg ik nauwlettend alle berichtgeving uit Tunesië en de reacties daarop uit de verschillende landen eromheen en de landen die zich er ongewenst mee bemoeien. Na de Jasmijnrevolutie (voor een beschrijving hiervan vanuit het oogpunt van (online) deelnemers van deze revolutie zelf lees dit artikel van MidEast Youth eens) leefde ik ook mee met de andere landen waar er na jarenlange onderdrukking steeds meer hoop ontstond. Eerst na het verjagen van dictator Ben Ali, zijn corrupte familie en schoonfamilie en ook nu de nieuwe interim-regering is gevormd, waar het gros van Ben Ali zijn voormalige medeplichtigen uit is gezet, en nieuwe verkiezingen lonken. Ik keek mee hoe duizenden en duizenden mensen in Egypte de straat opgingen en hetzelfde eisten als het Tunesische volk van hun overheerser en ook ik kreeg hoop. Hoop op een momentum dat misschien voortgezet zou kunnen worden, hoop op het één voor één omvallen van alle gitzwarte dominostenen, hoop op lucht voor de volken die al decennia snakken naar adem. 


Maar toen begon ik dit filmpje te kijken...

Khaled Said
Een enkel schot en een man die vluchtend achteruitloopt valt dood neer. Toen ik dit zag, moest ik mijn best doen om mijn tranen binnen te houden. Ook nu ik mijn gedachten hierover wil opschrijven, heb ik ook erg veel moeite om de juiste woorden ervoor te vinden. Ik kan maar niet bevatten hoever er gegaan wordt om de status quo te proberen handhaven. Wat nog erger is: deze man is nog op een gelukkige manier aan zijn einde gekomen, iemand als Khaled Said is in het openbaar meerdere malen met zijn hoofd tegen de muur geslagen en met zijn hoofd naar beneden de trap afgesleurd (waarschuwing: onderaan de pagina over Khaled Said staat een autopsiefoto van zijn gezicht en deze wordt beter niet bekeken door mensen met een zwakke maag). Hoop vervaagt in het aanzien van de middelen die in worden gezet. Maar bij de beelden waar ik hier achter mijn computerscherm bij verschrompel, versagen de Tunesiërs en Egyptenaren niet, ook al is dit voor hen de realiteit. Want zij zien wanhoop en radeloosheid achter deze acties. Ze voelen dat het einde nabij is. 
Na het vrijdagmiddaggebed zullen de vreedzame protesten weer beginnen tegen onderdrukking en voor vrijheid. Het politieapparaat heeft haar voorbereidingen gemaakt om de dagelijkse hel weer te laten losbarsten. Het niet yom alghadab, het is de dag van de wanhoop. Vandaag zal er blijken bij wie de wanhoop groter is: het volk, of de regering...

Populaire berichten